Edmund Nowicki

Edmund Nowicki urodził się 13 września 1900 roku w Trzemesznie. Po studiach teologicznych w Gnieźnie i Poznaniu przyjął święcenia kapłańskie w 1924 roku. Następnie pracował duszpastersko w Poznaniu, a po studiach prawa kanonicznego w Rzymie pełnił funkcje w kurii i sądzie duchownym. Był także prefektem w poznańskich szkołach. W 1939 roku został aresztowany przez władze hitlerowskie, a później więziony w obozach w Dachau i Gusen.

W 1945 roku objął urząd administratora kamieńskiego, lubuskiego i prałatury pilskiej. Był związany z Gorzowem Wielkopolskim, gdzie zorganizował kurię i sąd duchowny oraz powołał seminaria duchowne. W 1951 roku został mianowany biskupem koadiutorem diecezji gdańskiej, a w 1964 roku jej biskupem diecezjalnym. Rozbudowywał struktury diecezji i brał udział we wszystkich czterech sesjach soboru watykańskiego II. Zmarł 10 marca 1971 roku w Warszawie. Został pochowany w krypcie biskupów gdańskich w katedrze oliwskiej.

Na podstawie artykułu „Edmund Nowicki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.